50 ~ Χε Γουέι: "Nυχτερινό μπάνιο στην Επανωμή"

He Wei (1967 - 1996)
(Ηe Wei = Πόσο Μεγάλος)


Μια μικρή ερωτική ιστορία

Να περπατήσουμε σαν αστραπή στη βροχή.
Να καπνίσουμε από ένα τσιγάρο γυμνοί.
Να πιούμε ακριβά ποτά από ένα ποτήρι.
Να κοιταχτούμε με την πλάτη ακούγοντας μουσική.
Να μεταμφιεστούμε τρελλά σε όργια πάρτυ.
Να κάνουμε έρωτα για την αιώνια φώτιση.
Να εξαγιαστούμε με το σπέρμα και να σκουπίσουμε το δάκρυ.

Να έχουμε μια καλύβα πλάι στο ποτάμι με συγκάτοικο ένα χελιδόνι.
Να στολίσουμε τους τοίχους με σπαθί και μαχαίρι.
Να στρώσουμε το κρεββάτι με τριαντάφυλλα, γιασεμί και λευκό σεντόνι.
Να βράσουμε χόρτα και να κάνουμε ποίηση.
Να αγκαλιαστούμε στον άνεμο και να χορέψουμε με το χιόνι.
Να τραγουδήσουμε τη μελαγχολία μας και να λέμε παραμύθι.
Να αλώσουμε, να ζηλέψουμε και να παλέψουμε για διασκέδαση.

Να ταξιδέψουμε σε μακρινά μέρη.
Να προσευχηθούμε παντού στη θάλασσα και στο φεγγάρι.
Να ανάψουμε φωτιά στα βουνά και να χαθούμε στα δάση.
Να γίνεις εσύ κυνηγός κι εγώ ελάφι.
Να γίνεις ιπτάμενο άλογο κι εγώ χαρούμενο συννεφάκι.
Να μιλήσουμε με αγρότες και βοσκούς για να γίνουμε απλοί.
Να μάθουμε τα όργανα των προγόνων για να ανακτήσουμε φωνή.
Να λιβανιστούμε με ινδικά αρώματα στο Παλαιό Δελχί.
Να φορέσουμε αφρικάνικο περιδέραιο και θιβετιανό βραχιόλι.
Να μαζέψουμε τσάι στην Ιαπωνία και στην Κίνα να υφαίνουμε μετάξι.
Να αρπάξουμε τον ήλιο της Μεσογείου και να σιωπήσουμε στη θλιβερή Ρώμη.
Να περιζητήσουμε ινδιάνους στην Αμερική και στη Ρωσία τσιγγάνικο βιολί.
Να μεθύσουμε τον Απόλλωνα στους Δελφούς και στην Ολυμπία να κλέψουμε τον Ερμή.
Να λουστούμε στο Νείλο και στην Αλεξάνδρεια μνημόσυνο να κάνουμε στον Καβάφη.

Να φύγουμε στη λησμονιά και στους καπνούς να αφήσουμε ίχνη.
Να θάψουμε το περασμένο όνειρο και να συγχωρέσουμε την ομίχλη.
Να ξεμπαρκάρουμε τη βάρκα στην όχθη και να σταματήσουμε σε ένα κυπαρίσσι.
Να παραδοθούμε στην Σφίγγα και να ξαφνιαστούμε στην κλειστή πύλη.
Να φυτέψουμε το τελευταίο φιλί και να μοιραστούμε την τελευταία πνοή.
Να προχωρήσω στο βωμό κι εσύ να ξεκινήσεις για την επιστροφή.
Να αδειάσει ο ωκεανός και να ξαναγίνει η Αρχή.

= = =

O ποταμός κυλάει σαν τα χρόνια,
που τα πήρε σιωπηλά
και τώρα απομακρύνεται.

Όνειρα μαζί δεν κάμναμε,
στο χρόνο δόθηκε η τύχη μας,
να μας μεγαλώσει

και έτσι έγινε. Πάνε χρόνια πολλά
χωρίς λογισμούς, χωρίς μνήμη, χωρίς αναμονή,
που όλο και κλείστηκαν στους φράκτες τους,
ώσπου ήρθε η ώρα να στραφώ πίσω μου,
να κοιτάξω τι απέγιναν,
να παρακολουθήσω, να σκεφτώ'

και σταμάτησα. Για να τα φτάσω.


Yangtze River valley, Hubei - China

Ο Χε Γουέι γεννήθηκε στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας το 1967 και ήρθε για σπουδές στην Ελλάδα το 1985. Σπούδασε φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του και ξεκίνησε τη διδακτορική του διατριβή, με θέμα τη σύγκριση της φιλοσοφίας του Ηράκλειτου και του Λάο Τσε. Στο μεταξύ, μυήθηκε και στην ελληνική ποίηση και άρχισε να μεταφράζει Καβάφη στα κινεζικά, ήδη από το 1987, αλλά και να γράφει ποιήματα στα ελληνικά.

Πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του το 1990 στο περιοδικό Οδός Πανός, και ήταν ο βασικός σύμβουλος στο αφιέρωμα του περιοδικού Εντευκτήριο στη σύγχρονη κινεζική λογοτεχνία (τεύχος 21, 1992).

Ο ξαφνικός θάνατος του Γουέι, στα τέλη Μαΐου 1996, στη Θεσσαλονίκη, όπου εξακολουθούσε να ζει και να σπουδάζει, στέρησε από όλους όσοι τον γνώρισαν τη φυσική παρουσία, τη ματιά και το έργο ενός ποιητή-φιλοσόφου, που κουβαλούσε την παιδεία και την εκλέπτυνση δύο μακραίωνων πολιτισμών, του κινεζικού και του ελληνικού.

Ο Γουέι άφησε πίσω του καλά καλά ποιήματα, μερικές μεταφράσεις από σύντομες όσο και χαρακτηριστικές κινεζικές ιστορίες, καθώς και μία μεταπτυχιακή εργασία στη φιλοσοφία, όπου προσεγγίζει συγκριτικά την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Μάο Τσε Τουνγκ. - Macedonian Press Agency [www.hri.org]

= = =

Μάτια πράσινα

Απόμεσήμερο, φυλάγονται
τα ωραία σου μάτια πράσινα

και στο ατελείωτο ξενύχτι
στο δρόμο μακρύ,
ο πειρασμός φανερώνει.

Πράσινα μάτια, που με συνάντησαν.
φέρανε την τύχη, φώτισαν για μια στιγμή,
το νόημα της νιότης μου.

Τότε πέρασαν και πρόβαλαν τη συνείδηση
στου πεπρωμένου τη γύμνια.


Επανωμή, παραλία "Ποταμός"

Νυχτερινό μπάνιο στο βάλτο της Επανωμής

Ένα κόκκινο φεγγάρι μισοφαγωμένο από τα κουνούπια κρεμάται
................σαν ένα πύργο, σαν ένα σπαθί.
Η θάλασσα λάδι, μετάξι, λαμποκοπεί, ανεβοκατεβαίνει'
................ένα διαμάντι στης γης τη σπιθαμή.
Τρεις φίλοι γυμνοί, κυκλικά αγκαλιασμένοι φωνάζουν μια προσευχή
................κι ανθίζει ένα νέρινο λουλούδι.
Ενώ το αυτοκίνητο, ολοένα βουλιάζει στη λάσπη'
................από την πολλή νύστα δεν μπορεί πια να σηκωθεί.

= = =

Μονάχος κάθομαι μέρες στη μικρή μου κάμαρα,
διαβάζω για μηχανόβιους, αλήτες και απαγγέλλω ποιήματα,
βάζω και το ράδιο για μια ψεύτικη συντροφιά
(βαρέθηκα εκείνα τα "κυρίες και Κύριοι, Αγαπητοί φίλοι» και τα λοιπά).
Μα πιο πολύ το σταχτοδοχείο σέρνω - να το αδειάζω, να το πλένω και να το γεμίζω'
στηρίζομαι στα μαξιλαράκια και ξαπλώνομαι πλατιά και καπνίζω μανιωδώς
ξένοιαστος για τη μέρα, για τη νύχτα, για τον ήλιο του Ιουνίου και για τους σχηματισμούς των αστεριών.

Η κάμαρα είναι δροσερή, δε φτάνουν το καλοκαίρι και τα συναφή.
Η κάμαρα είναι χωρίς εποχή, όλα τα ίδια και τα ίδια συντελούνται.
Τι να πω, συντελούνται σχεδόν μεγαλοπρεπώς, με την επιμονή αυτού του απαράλλαχτου αφανούς κενού.

= = =

Η ώρα μας έφτασε.
Δεν τραγουδάμε το ίδιο τραγούδι,
είσαι ο ήλιος στην ανατολή
εγώ ο ίσκιος σου, ο παράφωνος
και χωθήκαμε στο γεμάτο ακτίδες πρωί
χωριστά, σαν να είχαμε υπογράψει αυτή την ασυμφωνία
μέσα στην αρμονική μελωδία του κόσμου - τόσο ακαθόριστη...

Τα ποιήματα είναι από την "Οδό Πανός" -
τεύχη 49, Μάιος 1990 και 60/61, Μάρτιος 1992
Η φωτογραφία του He Wei και το εξώφυλλο του βιβλίου
είναι από την ιστοσελίδα του "Ριζοσπάστη"
Φωτογραφίeς: ag-edit.lightlink.com, aeolus-rc.com